ไม่มีชื่อเรื่อง (SF. TakaDai)
ฟิคนี้เป็นช้อทฟิคแบบชั่ววูบ คือแต่งขำๆแบบงงๆ เคยลงในทวิต
“ฉันเกลียดนาย!” เสียงสั่นๆดังกัองในหูยูยะ “แล้วไง~” ยูยะยังกวนประสาทได้อย่างต่อเนื่อง
“นายมันเลว ฉันจะบอกยูริ” ไดกิยังสั่นสู้กับร่างสูงที่กำลังกักขังตัวเองอยู่ในอ้อมกอด
“พ้นคืนนี้ให้ได้ก่อน แล้วนายค่อยไปบอกนะได-จัง~”
“ปล่อย!! อุ๊บ!” ไดกิยังไม่ทันได้โวยวาย ก็ถูกร่างสูงบังคับจูบจนแทบหมดเรี่ยวแรง และค่ำคืนทรมานอันแสนหวานที่ยูยะมอบให้คนในอ้อมกอดก็เริ่มต้นขึ้น
ในเวลาใกล้เช้าแบบนี้ ร่างสูงที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนก็เอาแต่นอนมองร่างเล็กที่กำลังหลับซุกซบอยู่ในอกของตัวเองอย่างน่าถนุถนอม แก้มกลมๆขาวๆที่ลอยอยู่ตรงหน้า จมูกเล็กๆที่รั้นนิดๆ ปากแดงๆนั่น ไหนจะหัวไหล่ขาวๆที่โผล่พ้นผ้าห่มรวมถึงร่างนุ่มๆที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเค้า
ยูยะยิ้มพลางนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น
เค้าบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกแบบไหน ดีใจ มีความสุข มันเป็นอย่างไหนกัน แต่ที่แน่ๆ ณ เวลานี้เค้าอิจฉาแม้กระทั่งตัวเองที่ได้คนๆนี้มาอยู่ในอ้อมกอด ถึงแม้ว่าเจ้าตัวเล็กนี่อาจจะโกรธเกลียดเค้าก็ตาม แต่ทำไงได้ ถ้าเค้าไม่บังคับ คนตัวเล็กนี่อาจจะตกไปเป็นของคนอื่นก็ได้ เพราะฉะนั้นเค้าจะต้องเอาแต่ใจตัวเอง เค้าจะต้องจับจองเป็นเจ้าของซะก่อน ไม่ว่าวิธีไหนก็ตาม ขอแค่คนๆนี้อยู่กับเค้า สักวันเค้าจะต้องทำให้คนๆนี้รักเค้าด้วยหัวใจให้ได้ แต่ยูยะเองคงลืมคิดถึงความรู้สึกของคนตัวเล็กนี่ไปรึเปล่า
แพขนตากะพริบถี่ๆ ร่างกายที่เริ่มขยับเล็กน้อยบ่งบอกให้รู้ว่าไดกิกำลังตื่นจากการหลับไหล ความเจ็บแปลบไปทั้งร่างที่คนตัวเล็กรู้สึกเป็นสิ่งบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ฝันร้าย แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
เค้าถูกขืนใจจากไอ้ผู้ชายกะล่อนแฟนใหม่ของยูริที่เค้าไม่ถูกชะตามากที่สุด ทำไมกันล่ะ เค้าแค่แอบรักยูริ เพื่อนสนิทของตัวเอง รวมถึงที่ตัวเค้าเองบังเอิญไปรับรู้เรื่องไม่ดีของผู้ชายคนนี้รวมถึงไปเห็นไอ้หมอนี่พลอดรักกับคนอื่นที่ไม่ใช่ยูริ พระเจ้าถึงต้องลงโทษกับเค้าแบบนี้ คิดแล้วน้ำตาก็จะรื้นขึ้นมาอีก พอมองไปที่ร่างสูงก็เห็นว่ากำลังหลับอยู่ เค้าต้องรีบฉวยโอกาสตอนนี้ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“อ่าห์~ ทำไมห้องมันหมุนๆนะ”
ในจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
“อ๊ะ!”
“นายจะไปไหน หืม~” เสียงของยูยะดังขึ้นและไม่ถามเปล่า แต่ดึงข้อมือของไดกิเบาๆ ย้ำ! ว่าเบาๆเท่านั้น ออกแรงเพียงนิดร่างเล็กก็เสียหลักล้มแหม่บลงกลางที่นอน ทั้งยังถูกไอ้ผู้ชายบ้านี่ยึดข้อมือบางทั้งสองเอาไว้
ไอ้หมอนี่ตื่นเมื่อไหร่กัน...
ในที่สุดไดกิก็มาอยู่ใต้ร่างของยูยะอีกครั้ง ทั้งๆที่ร่างเล็กพยายามขัดขืนแต่ไม่เป็นผล
“…………………” ไดกิแสร้งทำเป็นไม่เกรงกลัวต่อสายตาของยูยะที่มองจ้องมาแถมยังกล้าที่จะสะท้อนสายตาแห่งความโกรธเกรี้ยวเป็นความเงียบตอบกลับไปที่ยูยะ
“นี่ฉันถามดีๆนะ หรือว่า......” ยูยะหรี่ตามองลวนลามร่างตรงหน้าและลากเสียงยาวๆได้อย่างน่าถีบในความรู้สึกของไดกิแต่คนตัวเล็กก็ทำอย่างใจคิดไม่ได้จริงๆ
“อย่า~ ฮึ่ก!~” ยูยะไม่ได้ลวนลามแค่สายตาแต่ยังโน้มหน้าลงไปซุกไซร้คอขาวๆของไดกิที่กำลังหลบหันหนีทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็หนีไปไหนไม่ได้
“ให้ฉัน ‘ทำ’ ไปด้วยแล้วถามไปด้วย นายถึงจะตอบฉันได้ใช่ไหม~?” ร่างสูงพูดงึมงำกับต้นคอขาวๆแล้วก็หอมแก้มคนตัวเล็กไปอีกฟอดแบบเต็มๆ
“ฉันจะกลับบ้าน! ปล่อย!!” ไดกิตะเบ็งเสียงดังในระดับนึงใส่หน้ายูยะ หน่วยตากลมๆนั้นก็มีน้ำตาคลอพร้อมจะไหลได้ทุกเมื่อ
“แต่ฉันไม่ให้กลับ!” ร่างเล็กอ้าปากค้างตาโตกับสิ่งที่ได้ยิน ไอ้บ้านี่มีสิทธิ์อะไรมาบังคับเค้า ทำไมกันล่ะ ทำร้ายเค้ายังไม่พออีกรึไงจะแกล้งอะไรกันอีก ไอ้คนเลว
“ปล่อยฉันนะไอ้เลว ไอ้บ้า ไอ้ชั่ว ไอ้โรคจิต ไอ้ๆๆๆ ฮึ่ก! ฮืออ~”
อยู่ๆคนตัวเล็กก็ปล่อยโฮออกมาจนยูยะชะงักพร้อมทั้งสารพันคำด่าที่ไดกิงัดออกมาด่าทอคนตรงหน้าและยังพยายามดิ้นให้ตัวเองพ้นจากร่างสูง
จริงๆยูยะก็สงสารคนตัวเล็กตรงหน้าแต่จะปล่อยให้กลับได้ไง เนื้อตัวอุ่นที่เค้ากำลังแตะต้องอยู่ตอนนี้ความร้อนมันกำลังเพิ่มพูนขึ้น เค้าเป็นห่วงคนตัวเล็ก ยังไงก็ต้องให้ไดกิพักอยู่ที่นี่ก่อน ดีขึ้นแล้วเค้าถึงจะพาไปส่ง เพราะตัวเค้าเองก็เป็นสาเหตุหลักของอาการที่ไดกิกำลังเป็นในตอนนี้ “ฮืออออ ปล่อยฉันสักที! ฉันไปทำอะไรให้นักหนา ฮืออฮึ่ก!.....” ยูยะฉวยโอกาสที่คนตัวเล็กเผลอ ป้อนจูบหวานๆเนิ่นนานให้ร่างเล็ก
“ไง! แค่นี้ก็หมดแรงแล้วเรอะ สงสัยเมื่อคืนหนักไปหน่อย จริงไหมจ๊ะ ได-จัง-เมีย-จ๋า~” ยูยะยังกวนอารมณ์คนตัวเล็กได้อีกจนน่าหมั่นไส้ ตาเรียวๆของยูยะมองร่างเล็กเหมือนแทบจะกลืนกิน
“ไอ้หน้าด้าน!! อย่ามาเรียกแบบนี้นะ! อ๊ะ! อย่านะ! นะ..นายจะทำอะไร!?”
ไดกิโวยวายลั่นหลังจากที่ตัวเองถูกยกลอยขึ้นจากที่นอนโดยฝีมือร่างสูง
“นายจะพาฉันไปไหน? ปล่อย!” ไดกิดิ้นพล่านอย่างไม่ยอมแพ้
“นี่!ดิ้นอยู่ได้ ไม่ได้พาไปฆ่าหรอกหน่า แค่จะพาไปอาบน้ำล้างตัว ”
“ฉันทำเองได้! ไม่ต้องมายุ่ง!! ”
“เงียบๆไปเหอะหน่า”
หลังจากปล่อยให้ไดกิอาละวาดอยู่สักพักยูยะถึงได้อุ้มไดกิไปจนถึงห้องน้ำ วางคนตัวเล็กลงในอ่างจัดการเปิดน้ำผ่านเครื่องทำน้ำอุ่นแล้วพาตัวเองลงมาในอ่างบ้าง ไดกิทำตาโตเป็นรอบที่สองของวันนี้
“นี่นายจะทำอะไรอ่ะ ไหนว่าจะอาบน้ำเฉยๆไง”
“ใครบอกว่าจะอาบเฉยๆ ฉันจะแช่น้ำด้วย อย่าบอกนะว่านายอาย นี่!อย่าเรื่องมาก เอ้า!จะดิ้นทำไม” ยูยะพยายามที่จะจับคนตัวเล็กให้นั่งนิ่งๆแต่ไดกิก็ดื้อเหลือเกิน
“ไม่! ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย ปล่อยนะเว้ย!”
“จะว่าไปถ้านายดิ้นแบบนี้ มันก็เร้าใจดีนะได-จัง~”
แค่ยูยะพูดข้างๆหูเท่านั้นแหละคนตัวเล็กก็หยุดส่งเสียง ได้แต่เม้มปากแน่นนั่งนิ่งๆจนร่างสูงต้องกลั้นขำ มันน่าแกล้งน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะ น่ารักจริงๆน้า~ หลังจากนั้นภารกิจการอาบน้ำให้ร่างเล็กของยูยะก็เป็นไปด้วยความเงียบสงบ
